‎ช่วงสองสามปีมานี้ ‎ผมทําหลายอย่างเพื่อพัฒนาตัวเอง
‎และผมก็รู้ว่าผมจะไม่เป็นไร ‎ตราบใดที่มีคนสนใจผมอยู่ตลอด
‎จริงๆ นะ ผมชอบให้คนสนใจ
‎ผมเคยเรียกร้องความสนใจมาตลอด
‎ตอนเด็กๆ ผมไม่ได้รับความสนใจมากพอ
‎ผมเป็นลูกคนที่สามจากสี่คน
‎ผมมีพี่ชายกับพี่สาวอย่างละคน
‎ตอนผมสามขวบ ‎สองคนนี้ลากผมไปคุยด้วยส่วนตัว
‎แล้วบอกผมว่าผมถูกรับมาเลี้ยง
‎และบอกว่าแม่แท้ๆ ของผมถูกฆ่า
‎โดยมิสอเมริกา
‎บอกว่า "ถ้าผมถามแม่เรื่องนี้ แม่จะโมโหมาก
‎ดังนั้นอย่าถามแม่ว่าจริงรึเปล่า ‎นอกจากว่านายจะอยากทําให้แม่โมโห"
‎บอกด้วยว่า "ถ้านายถามพ่อเราเรื่องนี้ ‎เขาจะบอกว่าเราโกหก"
‎"แต่เขาโกหก"
‎สองคนนี้ดักไว้หมดรอบด้าน
‎เครียดแค่นี้ยังไม่พอ
‎ตอนผมสามขวบ
‎ผมนึกว่ามิสอเมริกาคือเทพีเสรีภาพ
‎และฤดูร้อนปี 1986
‎ปี 1986 ฤดูร้อนปีนั้น วันชาติวันที่ 4 กรกฎาคม
‎ตอนนั้นเรแกนเป็นประธานาธิบดี
‎เขากล่าวสุนทรพจน์ต่อหน้าเทพีเสรีภาพ
‎เขาใส่เสื้อขาว ลมก็พัด
‎เขาพูด "หญิงผู้นี้เป็นคนดีมาก"
‎ผมนั่งอยู่ที่บ้านก็แบบ "ให้ตายเถอะ
‎พวกผู้ใหญ่ของบ้านเมืองก็เอาด้วย
‎ฉันไม่มีทางทวงความยุติธรรมให้แม่ได้แน่"
‎ผมเคยอยากให้คนสนใจที่โรงเรียนมาตลอด
‎ถึงขั้นรุนแรง
‎ผมแบบ... ไม่รู้ว่า ‎พวกคุณเคยมีความรู้สึกแบบนี้รึเปล่า
‎แต่จําได้มั้ยตอนเรียนประถม
‎จะมีวันนึงที่มีเด็กในห้องมาโรงเรียน
‎แล้วเรารู้ว่าปู่ของเขาตาย
‎แล้วเขาก็จะได้รับความสนใจเยอะมาก
‎ครูก็จะแบบ "ปู่ของแอรอนเสีย"
‎แล้วเขาก็จะแบบ "ใช่แล้ว"
‎เราก็จะแบบ "โถ แอรอน"
‎แล้วเขาก็กลายเป็นวีไอพีของวันนั้นเลย
‎เขาก็จะแบบ ‎"ฉันขอนั่งเบาะนั่งเม็ดโฟมคาบอ่านได้มั้ย"
‎เราก็แบบ "ได้สิ ไอ้คนน่าสงสาร นั่งเลย"
‎ไม่ต้องไปสนรายชื่อบนกระดาษสีเคลือบ
‎ที่เขียนว่าวันไหนใครได้นั่งเบาะนั่งเม็ดโฟม
‎และเราก็อดทนรอให้ถึงวันของเรา
‎ไม่ต้องสนด้วยว่าโซฟาเม็ดโฟมนั่น ‎มีไว้เพื่อสอนเราเรื่องความอดทน
‎ลัดคิวได้เลย
‎คุณเคยคิดทบทวนดูมั้ยว่าเด็กที่ปู่ตาย ‎ได้รับความสนใจมากแค่ไหน
‎แล้วคุณเคยมั้ย
‎เหมือนผม
‎ที่หวัง
‎หรือแม้กระทั่ง
‎ภาวนา
‎"ฆ่าปู่ย่าตายายผมสักคนเถอะ ‎จะได้มีคนสนใจผม"
‎ผมทํา ผมทําแบบนั้น
‎พวกคุณบางคนก็ทํา
‎ผมรู้ว่าคุณทําเพราะคุณเริ่มหัวเราะ
‎ตั้งแต่ตอนต้นของเรื่องนี้
‎ถ้าคุณทํา ไม่ต้องรู้สึกแย่ให้มันมาก
‎ใช่ มันเป็นความทรงจําที่ดาร์กมาก
‎แต่คุณยังเด็กอยู่
‎อีกอย่างคุณยังเด็ก
‎คุณก็คงยังมีปู่ย่าตายายสี่คน
‎มีเยอะมาก
‎เยอะไปมั้ย
‎ไม่รู้สิ ผมแค่ถาม
‎เดี๋ยว ให้ตายเถอะ ผมไม่ได้บอกว่า
‎คุณภาวนาให้คนสําคัญๆ ตาย
‎คุณไม่อยากฆ่าแม่ของแม่คุณหรอก ‎เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษเกินไป
‎และคุณก็ไม่อยากฆ่าพ่อของพ่อคุณด้วย ‎เพราะพ่อคุณจะทําตัวแปลกไปเลย
‎เด็กๆ คิดว่าพ่อแปลกมั้ยตอนนี้
‎รอให้พ่อเขาตายก่อน
‎แล้วเขาจะออกผจญภัย
‎เขาจะอยากถ่ายรูปครอบครัวมากขึ้น ‎แต่ก็โมโหกว่าเดิมระหว่างถ่าย
‎"ขอรูปที่เราดูดีกันทุกคนสักรูปจะได้มั้ย"
‎เราก็แบบ "ฉันว่าไอ้ห่านี่ไม่ปกติซะแล้ว"
‎ดังนั้นคุณไม่อยากฆ่าคนสําคัญๆ
‎แต่คุณสามารถฆ่า...
‎คนที่ไม่สําคัญได้
‎คุณรู้ว่าใคร
‎คุณ...
‎คุณฆ่าแม่ของพ่อคุณได้
‎มีใครรู้ด้วยเหรอว่าพ่อคุณมีแม่
‎ดูเหมือนแกทําหน้าที่แม่ได้ไม่ค่อยดีนะ
‎ถามแม่คุณดูว่าแกคิดว่า
‎แม่ของพ่อคุณทําหน้าที่แม่ได้ดี
‎และสมควรมีชีวิตอยู่รึเปล่า
‎แน่นอนว่าไม่
‎แกเป็นคนแก่แย่ๆ
‎แกไม่เคยทําอะไรให้ใครเลย
‎แต่ตอนนี้ทําได้แล้ว
‎แกตายได้
‎ช่วงเดือนกันยายนถึงพฤษภาคม
‎จริงๆ นะ บอสตัน
‎ตอนผมเรียนประถม ‎ย่าผมตายช่วงปิดเทอมฤดูร้อน
‎ไม่มีประโยชน์เลย
‎ใครจะไปเดินเข้าโรงเรียนวันแรงงาน
‎แล้วพูด "เราเสียย่าไปวันที่ 17 กรกฎาคม"
‎"แกควรทําใจได้แล้ว ‎ออกไปจากเบาะนั่งเม็ดโฟม"
‎ผมขอโทษที่เริ่มต้นรายการมา... อย่างดาร์ก
‎แต่ผมไม่อยากเริ่มแบบรื่นเริงเกินไป
‎สองสามปีมานี้เป็นปีที่แปลกสําหรับผม
‎สองสามปีมานี้เป็นปีที่แปลกสําหรับคุณ
‎ผมไม่อยากออกมาแล้วดูเสแสร้ง
‎แบบ "ไง บอสตัน ได้เวลาหัวเราะแล้ว"
‎ยกมุมปากยิ้มหน่อย
‎เอาหน้ากากลง
‎คุณรู้ผมหมายถึงอะไร
‎เราทุกคนกักตัว
‎เราทุกคนไปสถานบําบัด เราทุกคนหย่า
‎และตอนนี้ชื่อเสียงของเราก็ต่างจากเดิม
‎ไม่มีใครรู้ว่าจะคิดอะไร
‎เฮ้ เย่
‎เด็กทุกคนชอบโบ เบิร์นแฮมมากขึ้น
‎เพราะตอนนี้เขาทําตัวเป็นปัญหาน้อยลง
‎การเป็นที่ชื่นชอบก็เหมือนคุก
‎เราจะเริ่มแบบนี้ไม่ได้
‎ขอบคุณครับ ผมเขียนเพลงนี้เอง
‎ก่อนที่ผมจะเริ่ม
‎หนุ่มน้อยแถวสามบนนั้น
‎- ชื่ออะไรครับ ‎- เฮนรี่
‎เฮนรี่ โอเค เฮนรี่ อายุเท่าไหร่
‎สิบเอ็ด โอเค เยี่ยม
‎น้องจะไม่ทําให้พี่เสียสมาธิ ‎ตลอดการแสดงเลยแม้แต่น้อย
‎เฮนรี่...
‎ให้ตาย
‎เฮนรี่ น้อง... พี่ไม่ได้พูดแบบนี้
‎ในความหมาย "รู้มั้ยฉันเป็นใคร" อะไรแบบนั้น
‎แต่น้องรู้มั้ยพี่เป็นใคร
‎หรือพี่เลี้ยงเด็กยกเลิก แล้วอยู่ๆ น้องก็อยู่ในรถตู้
‎รู้มั้ยพี่เป็นใคร โอเค ‎เคยเห็นพี่เดี่ยวไมโครโฟนมาก่อนมั้ย
‎- ครับ ‎- โอเค
‎ขอบใจมากที่มา
‎ตกลง...
‎เรื่องที่พี่พูดไป
‎คืนนี้ ที่พี่เพิ่งพูดไป
‎พี่ไม่เคยพูดแบบนี้นะ เฮนรี่
‎พี่ไม่เคยพูดเปิดเผย แต่อย่าทํา
‎โอเคมั้ย
‎อย่า
‎เรียนป.หกใช่มั้ย
‎- ห้า ‎- ห้า
‎โอเค
‎เฮนรี่ ถ้าน้องเคยเห็นพี่เดี่ยวไมโครโฟนมาก่อน
‎ตอนนี้พี่เป็นคนใหม่แล้ว
‎ตอนที่พี่อายุน้อยกว่านี้ ‎พี่จะออกมาบนเวทีแล้วแบบ "เฮ้"
‎ไม่รู้อะไรทําให้ทําแบบนั้น
‎วันเหล่านั้นไม่มีอีกแล้ว
‎จบแล้ว
‎โอเค
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎(จอห์น มูเลนีย์: เบบี้เจ)
‎(วงดุริยางค์ซิมโฟนีบอสตัน)
‎18 ธันวาคม 2020
‎เฮนรี่ น้องกําลังจะได้หยุดคริสต์มาส
‎ตอนป.สาม
‎ระหว่างนั้นพี่เตร่อยู่ในนิวยอร์กซิตี้
‎สภาพไม่สู้ดี
‎ดุร้าย
‎คืนนั้น 18 ธันวาคม 2020
‎เพื่อนผมชวนไปกินข้าวที่อะพาร์ตเมนต์
‎น่าตื่นเต้นใช่มั้ย
‎ไม่เลย
‎ตอนที่ผมไปถึงที่นั่น มันเป็นอุบาย
‎ไม่มีอาหาร
‎แต่เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ
‎ผม
‎การแทรกแซงช่วยเหลือผม
‎เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือที่ผมชอบน้อยที่สุด
‎ตอนที่ผมเดินเข้าไป
‎ผมรู้ทันทีว่ามันเป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ
‎รู้มั้ยว่าต้องมีปัญหายาเสพติดหนักขนาดไหน
‎ที่พอเปิดประตูแล้วเห็นคนรวมตัวกัน
‎ความคิดแวบแรกคือ
‎"นี่เป็นการแทรกแซงช่วยเหลือ ‎เรื่องที่ฉันติดยาแน่ๆ
‎ไม่มีเหตุผลอื่นแล้วที่คนจะมาอยู่หลังประตู"
‎นี่คือกระบวนการความคิดของผม ‎เดินเข้าไปคืนนั้น
‎"กินข้าวกับเพื่อนสมัยมหาลัย
‎กินข้าวกับเพื่อนสมัยมหาลัย
‎เซธ เมเยอร์สมาทําอะไรที่นี่
‎เวรเอ๊ย"
‎อีกอย่าง ผมไปสายสองชั่วโมง
‎ก็ผมไม่รู้ว่ามีคนรอผม
‎ถ้ารู้ก็ดีสิ
‎ผมจะได้สายสักล้านชั่วโมง
‎ผมไปสายสองชั่วโมง พอไปถึง
‎ทุกคนโมโหผมยิ่งกว่าเดิม
‎แบบ "มาสายด้วยนะ"
‎ผมก็แบบ "นี่ ถ้าอยากให้มาตรงเวลา
‎ก็ส่งข้อความมาบอกสิ 'จอห์น เรามีโคเคน'"
‎ฉันคงจะมาก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ‎เพื่อมาช่วยจัดเก้าอี้
‎ผมไปสายสองชั่วโมง ‎เพราะผมต้องไปทําธุระสองอย่างที่สําคัญมากๆ
‎ธุระแรก ผมไปอะพาร์ตเมนต์คนขายยา
‎ผมละอายใจที่ต้องบอกทุกคนว่าผมไปซื้อยา
‎และผมก็ต้องจ่ายเงินสด ‎ผมต้องเอาเงินสดให้เยอะมาก
‎แลกกับยาที่ผมซื้อมาก่อนหน้านั้นสองวัน
‎เพราะโอนผ่านเวนโม่เต็มวงเงินแล้ว
‎รู้มั้ยครับว่าทําแบบนั้นได้ด้วย
‎โอนผ่านเวนโม่เต็มวงเงินได้รายสัปดาห์
‎ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่กันแล้ว
‎ผมขอพูดอะไรเกี่ยวกับเวนโม่หน่อย
‎ในนามของชุมชนคนติดยา
‎เวนโม่มีไว้เพื่อการซื้อขายยา
‎มันมีไว้เพื่อการนี้
‎ไม่มีใครในโลกคนเสพยารู้เลย
‎ว่าพลเมืองอย่างพวกคุณทุกคน
‎ทําอะไรผ่านแอปของเรา
‎กับธุรกรรมที่เปิดเผยกันโคตรโจ่งแจ้ง
‎อะไรกัน ตลาดยุคกลางปี 1555 เหรอ
‎ทางนี้จ้า
‎ดูข้า
‎ข้าเอาห่านขุนมาแลกหัวไชเท้าสิบหัว ‎จะบอกคนอื่นทําไม
‎ธุระที่สองของผมคืนนั้นน่าหัวเราะมากสําหรับผม
‎มีนัดกินข้าวกันตอนหนึ่งทุ่ม
‎ผมก็เลยไปตัดผม
‎ตอนหนึ่งทุ่ม
‎และผมก็เชื่อมากๆ ว่าจะทําได้ทั้งสองอย่าง
‎ผมไปตัดผมตอนกลางคืน
‎ที่แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
‎ซึ่งเป็นรายการทีวี ไม่ใช่ร้านตัดผม ‎ที่เปิดทั้งคืนที่แวะเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้
‎แต่จะมีแผนกทําผมอยู่ใช่มั้ย
‎ผมยังมีป้ายชื่อตั้งแต่สมัยที่ยังทํางานที่นั่น
‎ดังนั้นตอนหนึ่งทุ่ม
‎เมาโคเคนหนักมาก
‎ผมขึ้นไปชั้นแปดตึกร็อคกี้เฟลเลอร์เซ็นเตอร์
‎เดินเข้าไปหาแผนกทําผมมือรางวัลเอ็มมี่
‎และผมก็พูด "ผมขอตัดผมได้มั้ย"
‎แล้วเขาก็บอก ‎"จอห์น อาทิตย์นี้คุณไม่ได้เป็นพิธีกร"
‎แล้วผมก็บอก "ผมขอตัดผมได้มั้ย"
‎เวลาต้องรับมือกับพวกขี้ยา
‎ที่เดินเข้าออฟฟิศมาขอตัดผม
‎คนก็คงคิด "ตัดๆ ไปเถอะจะได้จบๆ"
‎นี่คือที่เกิดขึ้น
‎ผมเดินเข้าไปหา ‎กลุ่มแทรกแซงช่วยเหลือสายไปสองชั่วโมง
‎ตามที่เพื่อนๆ ผมบอก นี่คือที่ผมพูด
‎"โอเค"
‎ผมเพิ่งไปอะพาร์ตเมนต์คนขายยามา
‎ผมเลยตะโกนออกไปทันที
‎"ก่อนที่เราจะเริ่ม ขอเข้าห้องน้ําก่อนได้มั้ย"
‎พวกเขาบอกไม่ได้ ผมก็บอก...
‎จากนั้นผู้หญิงคนนึงที่เพื่อนๆ ผมจ้างมา
‎วิ่งแจ้นมาหาผมแล้วพูด "สวัสดีค่ะ"
‎แล้วผมก็พูด "เอเนอร์จี้ไม่ผ่าน"
‎ผมเดินเข้าไปในนั้น
‎ทุกคนที่นัดกันมาแทรกแซงช่วยเหลือผม
‎เป็นห่วงผมมาก
‎ทุกคนเป็นห่วงสภาพร่างกายของผม
‎แต่ผมเดินทอดน่องเข้าไป ‎ผอมแบบคนเสพโคเคนพร้อมทรงผมใหม่
‎ส่วนเพื่อนๆ ผมกักตัวมาเก้าเดือนอย่างนาน
‎สภาพดูไม่ได้เลย
‎ผมดูดีที่สุดในหมู่คน ‎ที่นัดกันมาแทรกแซงช่วยเหลือผม
‎อย่างเยอะ
‎ทุกคนที่นั่นดูเหมือนเจอร์รี่ การ์เซีย
‎ผมเดินเข้าไปในห้อง
‎มีเพื่อนผมหกคนนั่งอยู่ตัวเป็นๆ ที่นิวยอร์ก
‎และเพื่อนอีกหกคนผ่านซูมจากแอลเอ
‎คุณอาจคิดว่า "ถ้าเป็นฉัน
‎ฉันคงจะแบบ 'ถ้าเป็นห่วงฉันนักหนา
‎ทําไมไม่บินมาหาล่ะ'"
‎ไม่ต้องห่วง
‎ผมพูดแบบนั้นไปหลายครั้ง
‎ผมพูดไปหลายครั้งมากตลอดทั้งคืน
‎ผู้หญิงที่เพื่อนผมจ้างมาพูด
‎"นี่ค่ะ คุณนั่งตรงนี้นะ"
‎ผมมีเก้าอี้พิเศษ
‎เพราะผมเป็นดาวเด่นของงาน
‎พอผมกําลังจะนั่ง เพื่อนคนนึงตรงมุมห้องก็พูด
‎"นึกว่าทุกคนจะจับมันทุ่ม"
‎"นึกว่าทุกคนจะอะไรนะ"
‎"เหมือนรายการ 'แทรกแซง' ไง
‎ฉันคิดว่าทุกคนจะจับนายทุ่ม"
‎"นั่นมันรายการ 'จับนักล่า'
‎ผิดหวังเหรอที่ทุกคนจะไม่จับฉันทุ่ม"
‎เขาก็แบบ "เออ นิดหน่อย"
‎ผมนั่งเก้าอี้ เผชิญหน้ากับพวกทรยศ
‎เอางี้
‎ผมขอบอกตอนนี้เลย ผมไม่อยากให้รู้สึกแปลก
‎มันเป็นการแทรกแซงช่วยเหลือที่เต็มไปด้วยคนดัง
‎ถือว่าเป็นกลุ่มที่ดี เป็นกลุ่มที่ดีเลย
‎ถึงผมจะโกรธตอนเดินเข้าไป
‎ผมก็แบบ "คนพวกนี้ดี มัน...
‎มันน่าภูมิใจอยู่เหมือนกัน"
‎เหมือนเพลง "วีอาร์เดอะเวิลด์" ของพวกตลก
‎ที่อายุ 40 ขึ้น
‎เป็นตลกกันหมด
‎แต่ไม่มีใครพูดเรื่องตลกเลย
‎ทั้งคืน
‎ก่อนที่ผมไปที่นั่น พวกเขาสัญญากัน
‎ว่าจะไม่เล่นมุก
‎ผมประสาทแดก
‎นั่งเก้าอี้ห่วยๆ
‎เพลียจากโคเคน
‎ไม่มีใครให้ผมไปล้างตาล้างหน้าในห้องน้ําเลย
‎แล้วคนที่ตลกที่สุดในโลกก็จ้องหน้าผม
‎ปฏิเสธที่จะเล่นมุก
‎มันบ้าชะมัด
‎เฟร็ด อาร์มิเซนจริงจัง
‎รู้มั้ยว่ามันแย่แค่ไหน
‎เขาไม่สวมบทบาทหรือทําเสียง เขาแค่
‎"นี่ จอห์น ผมเป็นห่วงกับทุกเรื่องที่คุณเผชิญอยู่"
‎ผมก็แบบ "คนต่อไปมา"
‎ส่วนใหญ่ของการประชุมครั้งนี้
‎ผมตั้งมั่นว่าจะไม่ไปบําบัดหรือที่เรียกว่า "แพ้"
‎แผนของผมคือทําลายผู้หญิงหัวหน้ากลุ่มให้อ่อนกําลัง
‎ถ้าผมทําให้คนอื่นตั้งคําถามอํานาจของเธอได้
‎ผมคิดว่าทุกอย่างจะพังลง ‎เหมือนไพ่ที่ต่อกันเป็นบ้าน
‎ผมหวังว่าในท้ายที่สุด
‎ทุกคนจะแบบ "ไม่รู้สิ เพราะทรงผม ความมั่นใจ
‎บางทีเราควรให้เขาเป็นผู้นํา ‎แล้วส่งผู้หญิงคนนี้ไปบําบัดแทน"
‎ถึงจุดหนึ่ง ผมยืนตรงหน้าต่างที่เปิดอยู่ ‎สูบบุหรี่หลายมวนต่อๆ กัน
‎ในเดือนธันวาคมในนิวยอร์กซิตี้ ‎แบบคนที่เลิกยาได้แล้ว
‎ผมมองหน้าเธอแล้วพูด ‎"คุณพร้อมรับมือกับผมเหรอ"
‎เธอพูด "ค่ะ แต่ทุกคนบอกว่าคุณนิสัยดีมาก"
‎อย่าเชื่อตัวตนนั้น
‎ถึงจุดหนึ่ง ผมท้าทายแก๊ง
‎ผมบอก "ผมจะไปบําบัด
‎ถ้าทุกคนเลิกดื่ม เลิกสูบกัญชา"
‎ทุกคนเงียบกันหมด
‎แล้วนิค โครลล์ก็ตะโกน ‎"จอห์นนี่ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้"
‎มันน่าหงุดหงิด
‎เวลามีคนมาแทรกแซงช่วยเหลือ ‎แต่ตัวเองก็มีปัญหา
‎เหมือนตอนมีคนส่งข้อความมา
‎แต่ข้อความมาจากอีเมล
‎แล้วเราก็แบบ "โอเค เข้าใจข้อความแล้ว
‎แต่แกต้องตั้งสติหน่อยนะ นี่...
‎เกลียดมาก ชื่อแกทางไอคลาวด์
‎ส่งมาทําไม อย่าส่งมาแบบนี้อีก มันงี่เง่า"
‎ทีนี้ก็มีข้อความสองชุด ชุดแรก
‎มีชื่อแกบันทึกไว้อย่างที่ฉันชอบ
‎กับตัวพิมพ์เล็กล้วนที่น่ารังเกียจเดียดฉันท์
‎หลายตัวอักษรมากจนล้นข้อความพรีวิว
‎แล้วก็ส่งมาอีกเรื่อยๆ ‎เพื่อดูว่ามันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‎"นี่ ข้อความฉันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‎แปลกดี"
‎"ข้อความฉันยังส่งจากอีเมลอยู่รึเปล่า
‎แปลกดี"
‎ไอ้พวกนี้เฟซไทม์จากอีเมล
‎ใช้ไอแพดเด็กโทรเหรอ
‎ผมทําตัวงี่เง่ามากคืนนั้น ผมยอมรับ
‎แต่ว่าผมโกรธพวกเขามาก
‎คืนนั้นผมโกรธจัด
‎พวกเขาหลอกผม
‎โดยเนื้อแท้แล้ว การแทรกแซงช่วยเหลือ ‎เป็นการแกล้งอย่างหนึ่ง
‎พวกเขาแกล้งผม ‎พยายามบอกผมว่าต้องทํายังไงกับชีวิต
‎พยายามควบคุมผม
‎ส่งผมไปบําบัดหลายเดือน
‎ผมรู้สึกไร้อํานาจ ผมโกรธมาก
‎ทีนี้ ที่ผมยืนอยู่ตรงนี้คืนนี้
‎26 กุมภาพันธ์ 2023
‎ช่วงเวลาที่แย่ที่สุดช่วงหนึ่งของปี
‎กับพวกคุณทั้งหลายที่แสนวิเศษ ‎กับเด็กป.ห้าตัวท็อปคนหนึ่งของเรา
‎การที่ผมได้มาแสดงและยืนอยู่ตรงนี้...
‎ฟังให้ดี ผมรู้สึกซาบซึ้งต่อทุกคน ‎ที่ไปแทรกแซงช่วยเหลือผม
‎พวกเขาแทรกแซง ‎เผชิญหน้ากับผม และช่วยชีวิตผม
‎โอเค พอได้แล้ว
‎อย่ายืนให้คนพวกนี้ ฟังก่อน
‎พวกเขาได้รับคําขอบคุณแล้ว
‎แล้วแบบ
‎พวกเขารู้ดีว่าตัวเองทําความดี
‎แล้วก็พูดถึงบ่อยมาก
‎อีกอย่าง
‎ผมยังโกรธพวกเขาอยู่
‎ผมซาบซึ้ง ผมซาบซึ้งจริงๆ
‎ผมอยากมีความรู้สึกนี้อย่างเดียว แต่เปล่า
‎ผมมีสองความรู้สึก
‎ผมยังแอบโกรธอยู่
‎เพราะ... โอเค
‎รู้มั้ยว่ามันรู้สึกยังไง
‎ที่มีคน 12 คนช่วยชีวิต
‎มันหลายคนเกิน
‎สี่คนก็พอแล้ว
‎และผมก็รู้ว่าแปดคนที่เหลือตัดใครออกได้
‎แต่กลับกัน ชีวิตที่เหลือของผมจากนี้
‎มีคน 12 คน
‎ที่ถ้าผมไปกินข้าวด้วย ผมก็ต้องแบบ
‎"ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง ไม่ต้อง
‎นี่ ไม่ต้อง จริงๆ
‎คุณช่วยชีวิตผม
‎ผ่านซูม"
‎ถ้าใครในนี้เคยไปบําบัดมา
‎คุณคงรู้กฎข้อนี้
‎ห้ามเอายาติดตัวเข้าไปด้วย
‎ไม่รู้คุณยังจําธุระแรกที่ผมทําคืนนั้นได้มั้ย
‎ก่อนที่คนเข้ามาแทรกแซงผม
‎แต่ผมออกจากที่ประชุมนั่นเพื่อไปบําบัด
‎ผมมียาเสพติดติดตัวเยอะมาก
‎ตอนนั้นผมติดโคเคน
‎แอดเดอรอล ซาแน็กซ์ โคลโนพิน
‎และเพอร์โคเซต
‎เรียกว่าชุดพิเศษพรอวิเดนซ์
‎เมืองพรอวิเดนซ์ รัฐโรดไอแลนด์
‎สําหรับคนที่อื่นทั่วโลก มีเมืองใกล้ๆ ที่นี่
‎และมันก็เป็นเรื่องตลกเรื่องใหญ่ของเรา
‎เป็นที่ที่งี่เง่ามาก
‎ผมไปบําบัด มีของพกติดตัว
‎เป็นแอดเดอรอล 30 มิลลิกรัมเต็มถุง
‎ซาแน็กซ์เต็มถุง
‎โคเคนสามกรัม
‎แล้วก็เงินสด 2,000 ดอลลาร์
‎เสาร์อาทิตย์นั้นผมมีแผนจะทําอย่างอื่น
‎ผมเลยไปศูนย์บําบัดตอนตีสี่
‎แล้วเดินไปที่โต๊ะคัดกรอง
‎ที่โต๊ะคัดกรอง เจ้าหน้าที่ผู้หญิงบอก ‎"คุณมียาเสพติดอยู่กับตัวมั้ย"
‎ผมก็บอก "ไม่มี
‎ผมขอไปเข้าห้องน้ําได้มั้ย"
‎ชายสองคนคว้าตัวผม ถอดเสื้อกันหนาวผมออก
‎เริ่มค้นกระเป๋า
‎ค้นกระเป๋าซิปด้านในเสื้อ
‎ผมก็คิด "รู้ได้ไงว่ามีกระเป๋าซิปด้านใน
‎กระเป๋านั่นตบตาทุกคนในชีวิตฉันมาได้ตลอด"
‎พวกเขาล้วงเข้าไป
‎เอายา เอาเงินสดออกมาทั้งหมด ‎แล้วก็โคเคนอีกสองกรัม
‎จําได้มั้ยตอนแรกผมบอกมีสามกรัม
‎ผมสูดไปเยอะเลยในรถ
‎และผมก็สูดไปเยอะเลย
‎ในห้องน้ําปั๊ม
‎ตรงที่เปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กโคอาล่า
‎ทําไม
‎มันมีไว้ก็เพื่อการนี้
‎คุณคิดว่าควรเอาทารกมนุษย์
‎ไปวางบนกับดักหนูนั่นเหรอ
‎ที่วางเด็กพวกนี้มีสัญลักษณ์แก๊งโจรสลักติด
‎มันเป็นที่เกลี่ยโคเคนสําหรับสูด
‎ถ้าคุณเป็นคนเสพโคเคน ‎คุณจะมองเห็นโลกเป็นพื้นผิว
‎พวกเขาล้วงเข้าไป เอายาออกมาหมด
‎เอาโคเคน เอาเงินสดออกมาหมด ‎แล้วเขาก็จ้องหน้าผม
‎แล้วผมก็บอก "เสื้อกันหนาวเก่าพวกนี้"
‎คุณรู้จักปรากฏการณ์นี้
‎เวลาที่คุณค้นเสื้อดาวน์ขนห่าน
‎แล้วคุณก็แบบ ‎"เงิน 5,000 กับยา 3.5 กรัม
‎จากคืนที่ออกไปร้องเพลงคริสต์มาสตามบ้าน
‎เสื้อกันหนาวเก่าพวกนี้"
‎จากนั้นพวกเขาก็เอายาที่หมอสั่งของผมไป
‎ยาที่หมอสั่งของผม
‎ไม่ใช่ยาเสพติดผิดกฎหมายที่ผมซื้อข้างทาง
‎ยาที่หมอสั่งแบบเป็นทางการที่มีชื่อผมติดอยู่
‎พวกเขาเอาไปจากผม
‎เพียงเพราะว่าผมไม่มีมูลเหตุ ‎ให้หมอต้องจ่ายยาตั้งแต่แรก
‎แต่ยาที่ผมมี
‎ความพยายาม แรงกายทั้งหมดที่ผมทุ่มลงไป
‎รู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหนกับการทําให้หมอ
‎จ่ายยาที่ไม่จําเป็นให้
‎ไม่ยากหรอก
‎มันง่ายมาก ง่ายมากๆ
‎ทําแบบนี้ นี่คือที่ผมทํา แต่อย่าทําตาม
‎แต่ถ้าจะทํา ได้ผลแน่นอน โอเค
‎เข้าเว็บอย่างเว็บเอ็มดี
‎ค้นหาหมอตามรหัสไปรษณีย์ของคุณ
‎โอเคมั้ย แล้วก็กรองผลการค้นหา
‎คะแนนต่ําสุดไปมากสุด
‎ไม่ต้องเลื่อนลงไปไกล
‎ค้นหาหมอในพื้นที่ของคุณ
‎ที่ได้ดาวน้อยที่สุด
‎คนนี้แหละอยากได้เงินคุณ
‎คนนี้เป็นหมอที่แย่มั้ย
‎ไม่
‎นี่แหละหมอที่ดีที่สุด
‎จะบอกว่า...
‎คุณเดินเข้าไปได้เลย
‎แล้วมันจะเหมือนหนังเรื่อง "กัปตันฟิลลิปส์"
‎คุณสามารถพูด "มองหน้าฉัน ฉันเป็นหมอแล้ว"
‎คุณใช้คอมพิวเตอร์ของหมอคนนี้ได้
‎เช็กข่าวยาฮูหรืออะไรก็ตาม
‎หมอผมคนนึงที่นิวยอร์กซิตี้เพิ่งจ่ายยาให้ผม
‎นพ.ไมเคิล
‎ไม่มีนามสกุล
‎ผมไม่ได้กําลังปิดบังตัวตนให้เขา
‎เขาไม่เคยบอกนามสกุลผมเลย
‎แม้แต่ก่อนเกิดโรคระบาด
‎นพ.ไมเคิลทํางานจากอะพาร์ตเมนต์ ‎ที่อเวนิวสายสอง
‎แปลกนะ
‎ผมไปหานพ.ไมเคิล
‎แล้วก็เคาะประตู เขาก็จะขานรับแบบนี้ตลอด
‎"มิเนอร์วาภรรยาผมกําลังหลับอยู่"
‎แบบหวาดระแวงมาก แต่เขาไม่ได้บอก
‎"เบาๆ เสียงหน่อย"
‎เหมือนเขาพูดว่า ‎"ผมไม่ได้เพิ่งฆ่ามิเนอร์วาภรรยาผม"
‎แล้วเราก็เข้าไปในครัวน้อยๆ ของเขา
‎ถ้าเรียกครัวเฉยๆ ก็คงเว่อร์ไป
‎แล้วเราก็มีนัดกัน
‎ผมบอก "ผมอยากได้โคลโนพิน"
‎แล้วเขาก็บอก "โอเค"
‎ระหว่างที่เขียนลงไป
‎แล้วฉีกใบสั่ง เขาก็ถาม "เอาไปทําอะไรล่ะ"
‎ผมบอก "ผมเป็นโรควิตกกังวล"
‎แล้วเขาก็บอก "งั้นก็ต้องกินนี่แหละ"
‎จากนั้นนพ.ไมเคิลก็จะถามตลอดว่า
‎"นี่ อยากฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่มั้ย"
‎เขาอยากเป็นหมอจริงๆ
‎ผมก็บอก "ไม่ ไมเคิล
‎เดือนนี้คุณฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่ ‎ให้ผมไปแล้วสองรอบ
‎ผมรู้สึกบ้า
‎รู้สึกป่วยมาก"
‎แล้วเขาก็ถาม "ฉีดวิตามินบี 12 มั้ย
‎ฉีดวิตามินมั้ย"
‎คือเขาอยากฉีดอะไรสักอย่างให้ผมตลอด
‎เพราะเขามีความชอบอย่างนึง
‎คือคนที่ชื่อนพ.ไมเคิล
‎ที่ทํางานจากอะพาร์ตเมนต์ ‎ก็ต้องมีความชอบอะไรอยู่แล้ว
‎ความชอบของไมเคิลคือเขาอยากให้ผู้ชาย
‎ถอดเสื้อในอะพาร์ตเมนต์ของเขา
‎ตอนนี้ทุกคนรู้สึกอึดอัด ‎แต่ผมไม่สะทกสะท้านแล้ว
‎และถ้าคุณคิดว่าเรื่องนี้จบลงด้วยการที่ผมบอก
‎"บอกแล้วไง 'ไม่ก็คือไม่'"
‎คุณกําลังจะผิดหวังเอามากๆ
‎ผมก็เล่นด้วย
‎ผมพับแขนเสื้อขึ้น เป็นเสื้อยืด
‎แล้วไมเคิลก็ถือกระบอกเข็มฉีดยาเข้ามาแล้วพูด
‎"คุณต้องถอดเสื้อออกเลย"
‎ผมก็คิด "โคลโนพิน 30 เม็ด ‎เติมยาสองกระปุก เอาว่ะ"
‎แล้วการคุกคามทางเพศก็จะจบแค่นั้น
‎เอาจริงๆ เขาอาจมีจุดประสงค์แค่นี้
‎หาเหตุผลให้ผู้ชายถอดเสื้อ
‎หรือไม่ก็มีบางอย่างจากการที่ผมถอดเสื้อ
‎ที่ยุติการคุกคามทางเพศ
‎เรื่องนี้มีข้อคิดเตือนใจสองอย่าง
‎ข้อแรกคือตอนนี้คุณรู้แล้ว
‎ตอนแรกคุณไม่รู้
‎อีกข้อคิดก็คือ
‎เราควรฉีดวัคซีน ‎ฉีดเข็มกระตุ้น ฉีดนั่นนี่ แต่...
‎ทุกวันนี้พอคุณได้ยินคนพูด
‎"เชื่อหมอเถอะ"
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณได้ยินคนพูด ‎"เชื่อหมอเถอะ" จําไว้ว่า
‎ที่ไหนสักที่ ในครัวน้อยๆ
‎มีนพ.ไมเคิลนั่งอยู่
‎และถ้าเขาน่าเชื่อถือมาก
‎ทําไมมิเนอร์วาถึงหลับตลอด
‎พวกเขาเอายาที่หมอสั่งของผมไป
‎เอายาที่หมอสั่งของผมไป
‎เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนตีสี่
‎ตอนที่ผมเข้าไปในสถานบําบัดครั้งแรก
‎ทีนี้กรอไปข้างหน้า 12 ชั่วโมง
‎ถึงตอนสี่โมงเย็นวันเดียวกัน
‎ผมอยู่ในห้องผู้ป่วย ‎ในโรงพยาบาลดีท็อกซ์ที่ศูนย์บําบัดนี้
‎ผมต้องไปดีท็อกซ์สี่ห้าวันตอนไปที่นั่นครั้งแรก
‎เพราะมีสารอะไรหลายอย่างในตัวผม ‎ผมอยู่ในห้องผู้ป่วย
‎ณ จุดนี้ ผมบําบัดมาแล้ว 12 ชั่วโมง
‎ผมไม่ได้นอนระหว่างนั้นเลย
‎เวลาที่ผมตื่นรวมกันถึงตอนนี้
‎คือ 50 ชั่วโมง
‎ทีนี้หมอก็พยายามให้ยาที่ทําให้ผมสงบ
‎แต่จุดนี้ของชีวิตผม ความทนทาน ‎ต่อยาระงับประสาทอยู่ในระดับยอดมนุษย์แล้ว
‎ไม่ว่าจะให้อะไรมาก็เอาผมไม่อยู่
‎ผมเหมือนรัสปูตินผู้ยิ่งใหญ่ ‎ไม่มีทางทําให้ผมสยบแทบเท้าได้
‎ตอนนั้นเอง หมอดีๆ ที่น่าเชื่อถือ
‎เดินเข้ามาให้ห้องผู้ป่วยที่ผมอยู่
‎ถ้าคุณไปหาแค่นพ.ไมเคิล
‎ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา
‎หมอดีๆ ที่น่าเชื่อถือน่ากลัวมาก
‎อย่างกับหมอผี
‎หมอคนนี้เดินเข้ามา ‎"สวัสดีครับ ผมนพ.เฮนรี่ ฟอร์เตสคิว"
‎ผมก็แบบ "ไม่นะ สองชื่อ
‎ไม่
‎นี่
‎อยากให้ผมถอดเสื้อละสิ
‎ชอบใช่มั้ย
‎ชอบมั้ย
‎คุณเป็นหมอแบบไหนกัน
‎ภรรยาคุณตายแล้วเหรอ"
‎ผมตะโกนใส่หมอคนนี้
‎"โคลโนพินของผมอยู่ไหน"
‎"เราให้โคลโนพินคุณไม่ได้"
‎"ทําไมล่ะ"
‎"เราเป็นศูนย์บําบัด
‎ผมให้ยาเสพติดให้โทษประเภทสองกับคุณไม่ได้
‎ตามกฎหมายรัฐเพนซิลเวเนีย"
‎แล้วผมก็พูด
‎"กฎหมายรัฐเพนซิลเวเนียเหรอ
‎แล้วถ้าเราไปร้านขายยาที่นิวเจอร์ซีย์ล่ะ"
‎คืองี้ ผมนึกว่า
‎เขากําลังบอกผมถึงสถานการณ์ลําบาก
‎ที่เราสองคนกําลังตกอยู่
‎เขาพูด "ฟังนะ ผมอยากให้ยาพวกนี้กับคุณ
‎คุณเป็นเด็กหนุ่มที่ชิลมาก
‎หลบซ้ายหลบขวา ใส่ชุดคนไข้
‎กับรองเท้านิวบาลานซ์มา 12 ชั่วโมง
‎แต่รัฐเพนซิลเวเนียที่น่ารําคาญนี่"
‎"หมอ ถ้าเราไปร้านขายยาที่นิวเจอร์ซีย์ล่ะ"
‎"ให้ตายสิ ไม่เคยมีใครคิดแบบนี้ได้เลย
‎คุณเป็นคนติดยาคนแรกที่มีแผนร้าย
‎ไปขึ้นรถผมกัน
‎คุณพร้อมออกไปจากที่นี่แล้ว"
‎นั่นคือตอนสี่โมงเย็น
‎สามชั่วโมงต่อมา หนึ่งทุ่ม ผมได้หลับซะที
‎หมอให้ยาชื่อลิเบรียมเยอะจนผมสลบไปเลย
‎มีพยาบาลเข้ามาในห้องผม
‎ดูว่าผมหลับแล้วจริงๆ
‎เพราะก่อนหน้านี้ผมก่อปัญหา
‎ผมไม่แน่ใจว่าอะไรทําให้พวกเขากังวลขนาดนี้
‎แต่อาจเป็นตอนที่ผมพูดว่า
‎"ผมจะแกล้งหลับ
‎แล้วพอทุกคนคิดว่า 'เขาหลับแล้ว' ‎แล้วออกไปจากห้องผม
‎ผมจะรีบเผ่นออกไปจากศูนย์บําบัดนี้"
‎อะไรสักอย่างเกี่ยวกับ ‎การที่ผมพูดออกไปดังๆ สองรอบ
‎กับเจ้าหน้าที่สองคน
‎ทําให้ดูมีพิรุธ
‎แต่ตอนนี้ผมหลับจริง หลับลึก
‎มีพยาบาลอยู่ในห้อง คอยดูว่าผมหลับจริง
‎พยาบาลนั่งเก้าอี้อยู่ข้างๆ โต๊ะข้างเตียง ‎ผมก็นอนหลับบนเตียง
‎มือถือผมหงายหน้าขึ้น ‎อยู่บนโต๊ะข้างเตียงข้างๆ พยาบาล
‎ทีนี้เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม
‎พีท เดวิดสัน เพื่อนรักของผมโทรมา
‎พีท... ใช่แล้ว คนนั้นแหละ พีท...
‎ไม่ได้ไปร่วมแทรกแซงผม ‎เพราะคืนนั้นเขาเดินทาง
‎แต่ตอนนี้เขาบินมาถึงแล้ว ‎รู้ว่าผมอยู่สถานบําบัดก็เลยเป็นห่วง
‎เลยโทรมา
‎เกร็ดน่ารู้เกี่ยวกับพีท
‎เขาเปลี่ยนเบอร์มือถืออยู่ตลอด
‎ไม่รู้ทําไม แต่เขาเลือกเส้นทางนั้น
‎ทุกๆ เดือนครึ่ง ‎ผมจะได้รับข้อความจากพีทบอกว่า
‎"โย่ นี่พีท เบอร์ใหม่"
‎ผมก็ตอบ "ส่งรูปมาพิสูจน์"
‎แล้วเขาก็ส่งรูปแบบนี้มา
‎ผมก็บันทึกชื่อเขาในเครื่อง
‎ผมบันทึกชื่อเขาว่าพีท เดวิดสัน ‎มานานมาก บันทึกแล้วบันทึกอีก
‎ถึงจุดหนึ่ง ผมมีพีท เดวิดสันเก้าคนในเครื่อง
‎มีพีท เดวิดสันเยอะเกิน
‎ผมเลย...
‎เริ่มบันทึกชื่อปลอมให้เขาโดยใช้ชื่อคนดัง
‎ให้มันคละเคล้ากันไป
‎มีช่วงหนึ่งที่ผมบันทึกชื่อเขา ‎เป็นร็อดนีย์ แดนเจอร์ฟีลด์
‎อาทิตย์ที่ผมไปบําบัด
‎ชื่อเขาถูกบันทึกเป็นอัล ปาชิโน
‎ผมก็นอนอยู่บนเตียง
‎มีพยาบาลเฝ้าผม
‎มือถือผมอยู่ข้างๆ พยาบาล
‎แล้วพีท เดวิดสันก็โทรมา
‎โทรแล้วโทรอีก
‎แต่ที่พยาบาลเห็นบนจอมือถือ
‎คือคนไข้ที่หมดสติคนนี้
‎ไม่ได้แค่หนึ่ง...
‎ไม่ใช่แค่สอง
‎แต่สายที่ไม่ได้รับห้าสาย
‎จากนักแสดงรางวัลออสการ์
‎อัล ปาชิโน
‎ฉะนั้น เธอแม่งปลุกผมตื่น
‎ผมไม่โทษเธอหรอก
‎ผมเองก็คงอยากรู้
‎เธอตื่น... ผมตื่น และเธอเขย่าตัวผม บอกว่า
‎"มีคนโทรหาคุณ"
‎ผมมึนมาก ผมแบบว่า...
‎ผมพลิกตัวไป ผมเหนื่อยมาก ‎ผมดูที่โทรศัพท์
‎ผมเห็นมันบอกว่า "สายจากอัล ปาชิโน"
‎ผมรู้ว่านั่นหมายความว่า ‎"สายจากพีท เดวิดสัน"
‎แต่ผมไม่อธิบายรหัสซับซ้อนนี้ให้พยาบาล
‎ผมแค่รับสายโทรศัพท์ต่อหน้าเธอ
‎ผมพูด "ฮัลโหล"
‎"เฮ้ย ไงวะ
‎ก็ไม่สบายดีขนาดนั้น
‎ใช่ ไม่มีใครโทษนายหรอก"
‎ทีนี้...
‎ผมพูดประโยคสุดท้ายนั้นไป ‎เพราะมีบางคนคิดไปว่า
‎เขาและผมเสพยาด้วยกัน
‎เพราะเขามีรอยสัก...
‎และผมไม่มีรอยสัก
‎เราต้องใช้เวทมนตร์คาถาอะไรแน่
‎ผมไม่เคยเสพยากับพีท
‎เขาเอาใจช่วยผมเรื่องการเลิกยาเสพติดเสมอ
‎นั่นคือบทสนทนาที่ผมคุยกับพีท
‎แต่บทสนทนาที่พยาบาลคิดว่าเกิดขึ้น...
‎มันทําให้ผมมีความสุขจนถึงทุกวันนี้
‎"ฮัลโหล..."
‎"จอห์นนี่
‎นี่อัล
‎หนุ่มน้อยที่รัก
‎ได้ข่าวว่าแกเข้าบําบัด
‎เป็นยังไงบ้างวะ"
‎"เฮ้ย ไงวะ
‎ก็ไม่สบายดีขนาดนั้น"
‎"พ่อหนุ่มหน้ากระ
‎เหตุผลที่ฉันโทรหาแกห้าครั้ง...
‎ฉันคิดว่าฉันจะมีคนโทษฉันเรื่องนี้
‎ใช่ ฉันสงสัย
‎ว่าเมื่อคนอเมริกันได้ยินเรื่อง ‎จอห์น มูเลนีย์กลับมาเสพยาอีก
‎ตามเหตุผลแล้วพวกเขาจะ
‎คิดถึงชื่อคนผิดคนเดียวทันที
‎และนั่นคือฉันเอง
‎นักแสดงอายุ 79 ปี
‎ชนะรางวัลออสการ์
‎อัล ปาชิโน
‎ปาชิโน มาจากภาษาอิตาเลียน
‎'ปา' แปลว่าพ่อ
‎และ 'ชิโน' หมายถึงกางเกงกากี
‎พวกเขาจะโทษคุณพ่อกางเกงกากี
‎โทรศัพท์สายนี้ไม่ปลอดภัย"
‎ผมอยู่ในสถานบําบัดสองเดือน ‎ตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม ถึง 20 กุมภาพันธ์
‎ผมอยู่ที่นั่นในวันที่ 6 มกราคม ‎ระหว่างการจลาจล
‎ถ้าผมอยู่ด้วยมันคงไม่เกิดขึ้น
‎เพราะผมคงดูให้แน่ใจ
‎ผมคงดูให้แน่ใจว่าจะมันไม่เกิดขึ้น
‎เคยมีการจลาจลไหมก่อนผมเข้าบําบัด
‎ไม่มี
‎มีการจลาจลไหมพอผมออกมาจากสถานบําบัด
‎แน่นอนว่าไม่มี
‎พวกเขาไม่กล้าหรอก
‎พวกเขารู้ว่าเบบี้เจกลับออกมาแล้ว
‎ตลอดช่วงเวลาที่ผมบําบัด ‎มีการล็อกดาวน์เพราะโควิด
‎เราเลยไม่ได้ออกไปจากอาคาร
‎แต่ผมได้ยินมาว่าที่สถานบําบัดบางที่ ‎พวกเขาพาคุณไปทัศนศึกษา
‎อย่างที่ที่ผมไปบําบัด ‎ผมว่าในช่วงที่สถานการณ์ปกติกว่านี้
‎คุณได้ออกไปไร่และเจอม้า
‎พวกเขาทําแบบนี้บ่อย ‎มันเรียกว่าการบําบัดโดยใช้ม้า
‎นั่นฟังดูดีมาก แต่ม้าจะรู้สึกแย่แค่ไหน
‎มันเกิดมาคิดว่า ‎"สักวันฉันจะชนะการแข่งขันเคนทักกีเดอร์บี"
‎และทั้งชีวิตมันเจอแต่พวกขี้ยาทําตัวแบบ
‎"โอเค
‎เอาละ
‎การได้จับขาแข็งแรงของแก ‎ทําให้ฉันมีความมั่นใจ
‎ถ้าฉันยกกีบแกได้ ‎ฉันพร้อมที่จะมีอะพาร์ตเมนต์ของตัวเอง"
‎ตอนที่ผมมาถึงสถานบําบัดตอนแรก ‎หนึ่งในสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
‎คือทุกคนจะจําผมได้
‎เวลาค่อยๆ ผ่านไป
‎มีความกลัวแบบใหม่เกิดขึ้น
‎ผมไม่ได้พูดเล่นใหญ่ให้ขํา
‎แม่งไม่มีใคร...
‎รู้เลยว่าผมเป็นใคร
‎และมันทําให้ผมแทบคลั่ง
‎ไม่ต้องไปพูดซ้ํานะครับ
‎มีข่าวในหนังสือพิมพ์
‎ว่าผมเข้าบําบัดและผมเปิดกางหน้านั้นไว้
‎ผมบอกว่า "ตายแล้ว หนังสือพิมพ์อยู่นี่
‎มาเลย พวกขี้ยา ตายแล้ว
‎ดูซิ... สงสัยจังมีอะไรข้างใน"
‎ก่อนที่ผมจะรู้ตัวว่าไม่มีใครรู้จักผม
‎ผมเข้าร่วมกลุ่มต้อนรับ
‎ผมย้ายจากวอร์ดดีท็อกซ์ไปอยู่วอร์ดชาย
‎ที่ที่ผมอยู่สองเดือน
‎พอผมไปที่นั่น พวกเขามีกลุ่มต้อนรับ
‎และก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปร่วมกลุ่ม ‎ผมบอกกับตัวเอง
‎ผมบอกว่า "ถ่อมตัวไว้นะ"
‎ผมเลยเข้าไปและนั่งลง
‎ผมบอกว่า "สวัสดีครับ ผมจอห์น เอ็ม"
‎และทุกคนจ้องมองผมแบบว่า ‎ทําไมคุณหยุดรอเสียงปรบมือ
‎และมีผู้ชายคนหนึ่ง เลนนี่ ‎ซึ่งต่อมาเรากลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‎เขาถามว่า "คุณทํางานอะไร"
‎ผู้ชายคนอื่นๆ ถามว่า "คุณทํางานอะไร"
‎และผมบอกว่า...
‎ผมบอกว่า ‎"ผมเป็นนักแสดงตลกเดี่ยวไมโครโฟน"
‎เลนนี่ถามว่า "คุณหาเงินแบบนั้นได้ด้วยเหรอ"
‎แบบ "ใช่ ถามลูกสาวคุณดูสิ
‎หรือลูกชายของคุณ ถ้าเขาไม่ใช่นักกีฬา"
‎ถามลูกชายแค่บางคน
‎ผมมีเรื่องตอนอยู่สถานบําบัดสัปดาห์ที่สอง
‎เพราะผมใช้โพสต์เมตส์สั่งเอาท์แบ็คสเต๊กเฮาส์
‎มีสองอย่างในเมืองเพนซิลเวเนียนี้
‎ตอนที่ผมไปบําบัด
‎มีร้านสเต๊กเอาท์แบ็คและมีสถานบําบัด
‎แต่ตอนที่ผมสั่งสเต๊กเอาท์แบ็ค ‎ผมคิดว่าคนส่งอาหาร
‎จะไม่รู้ว่าสถานบําบัดอยู่ที่ไหน
‎ผมเลยให้ที่อยู่แบบละเอียด ‎เหมือนเป็นที่อยู่บ้านผมเอง
‎จากนั้นในช่องคําสั่งพิเศษ
‎ผมเขียนว่า "อย่าจอดที่ตึกใหญ่
‎ขับขึ้นเนินมาถึงหอพักตึกอิฐ ‎และคุณจะเห็นชายอายุ 38 ปี
‎ใส่ชุดคลุมยืนอยู่ข้างนอกและเขาตื่นเต้น"
‎อาหารมาถึงแต่มันถูกเจ้าหน้าที่สถานบําบัดยึดไว้
‎เขาเรียกผมเข้าไปในออฟฟิศ
‎และบอกว่า "นี่มันแย่มาก นี่เรื่องใหญ่"
‎ผมบอก "ก็แค่สเต๊กเอาท์แบ็ค"
‎เขาบอก "ถ้ามันคือการสั่งเอาท์แบ็คบังหน้าล่ะ"
‎ผมถาม "การสั่งเอาท์แบ็คบังหน้าคืออะไร"
‎เขาบอก "ครั้งนี้คุณสั่งเอาท์แบ็ค ‎และมันมีแค่อาหาร
‎เราหัวเราะกันและเราปล่อยผ่าน"
‎"แต่ถ้าคุณให้ทิปคนส่งอาหารเยอะๆ
‎เพื่อที่ว่าครั้งหน้าที่คุณสั่งอาหาร ‎คุณบอกว่า 'นี่ จําผมได้ไหม
‎ผมเคยให้ทิปคุณเยอะมาก
‎ผมจะให้ทิปคุณเยอะกว่าเดิมอีก ‎ถ้าคุณหายามาให้ผม'"
‎ผมบอกว่า "พระเจ้า ‎นั่นเป็นความคิดที่สุดยอดมาก"
‎ผมพยายามอย่างหนักตอนบําบัด
‎ผมทําสิ่งที่ที่ปรึกษาบอกผม
‎ตอนผมไปถึงที่นั่นตอนแรก ‎ที่ปรึกษาขอให้ผม
‎เขียนประวัติของตัวเองเรื่อง ‎การใช้สารเสพติดและการใช้เกินขนาด
‎ผมถามว่า "หมายถึงอะไร"
‎เขาบอกว่า "เขียนช่วงเวลาสําคัญทั้งหมดในชีวิต ‎ที่คุณใช้ยาเสพติดและดื่มเหล้า"
‎ผมถาม "คุณหมายถึงเร็วๆ นี้ ‎หรือเริ่มตั้งแต่ตอนหกขวบ"
‎เขาถาม "คุณเริ่มดื่มเหล้าตั้งแต่หกขวบเหรอ"
‎ผมตอบว่า "ครับ" ‎จากนั้นเขาเอากระดาษเพิ่มให้ผม
‎ผมลองดื่มเหล้าตอนหกขวบ
‎ผมไม่ได้หมายถึงว่าผมอยู่ที่บาร์ ‎กําลังดื่มค็อกเทลแมนฮัตตันหรืออะไร
‎เราได้รับอนุญาตให้ลองดื่มเบียร์และไวน์
‎พ่อผมบอกผมตอนเราเป็นเด็ก
‎"เราจะทําตัวดื่มเหล้าแบบยุโรปในบ้านหลังนี้"
‎นั่นเป็นเรื่องเดียวที่เราทําตัวแบบยุโรป
‎นอกนั้นเราทําตัวแบบมิดเวสเทิร์นทั้งนั้น
‎รวมทั้งเรื่องยุโรปที่เราบอกว่า ‎"เราจะไม่ไปที่นั่นหรอก"
‎ตอนผมอายุ 13 ผมเมาทุกสุดสัปดาห์
‎ผมกับเพื่อนๆ จะออกไปตามถนนในชิคาโก
‎ถนนลินคอล์นอะเวนิว
‎และเราจะยืนอยู่หน้าร้านขายเหล้า
‎และพยายามขอให้ผู้ใหญ่เข้าไปซื้อเหล้าให้เรา
‎นี่เป็นขั้นตอนที่วุ่นวายตลอด
‎เพราะเราอายุ 13 แต่เราเหมือนเด็กเก้าขวบ
‎เรานั่งอยู่ตรงนั้น ‎เหมือนสมุนชาร์ลส์ ดิกคินส์ตัวน้อย
‎แบบว่า "คุณครับ"
‎บางครั้งพวกเขาพยายามเอาเงินให้ผม
‎ผมจะบอก "ไม่ ผมเอาเงินให้คุณ
‎และคุณซื้อเบียร์ในร้านนี้ให้ผม ‎ร้านที่พนักงานคิดเงินกําลังดู
‎เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ทางหน้าต่าง"
‎ครั้งหนึ่งตอนอยู่ม.2 ผมบอกเพื่อนๆ ผม
‎"เราควรถามแค่คู่รักที่มาเดต
‎เพราะผู้ชายจะอยากซื้อเบียร์ให้เรา
‎เพื่อที่จะได้ดูเท่ต่อหน้าสาว"
‎ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในเดตครั้งแรกของผู้ใหญ่
‎เหมือนกับว่าเขามาส่งเธอ เธอจะบอกว่า
‎"คือว่า
‎ตอนแรก
‎ฉันไม่แน่ใจเรื่องคุณแต่ว่า...
‎พอฉันเห็นคุณซื้อเบียร์แนทที่ไลท์ ‎แบบ 24 กระป๋อง สองแพ็ค
‎ด้วยเศษเหรียญที่มี
‎และไวน์แอปเปิ้ลบูนส์ฟาร์มหนึ่งขวด ‎ให้เด็กแปลกๆ คนนั้น
‎ฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้อาจเป็นคนที่ใช่"
‎ผมเริ่มเสพยาตอนอายุ 14
‎กับเพื่อนสนิทสองคน จอห์นและจอห์น
‎ไม่ใช่ผม พวกเขาเป็นคนอื่น
‎ทั้งคู่ชื่อจอห์น
‎จอห์น โอไบรอัน ‎จอห์น แม็คนัตที และจากนั้นก็ผม
‎ผมชื่อจอห์น มูเลนีย์
‎และถ้าคุณไม่รู้เรื่องนั้น ‎คุณอาจจะอยู่ในสถานบําบัดกับผม
‎ครั้งหนึ่ง...
‎ครั้งหนึ่งตอนผมอายุ 16 ‎ผม จอห์น และจอห์น
‎เราอยู่ในลานจอดรถตอนกลางคืน ‎และเรากําลังพี้กัญชาแบบพันลํากันอยู่
‎เราเมายา และจู่ๆ ก็มีรถตํารวจมาจอด...
‎เราพูดว่า "ฉิบหาย" ‎และเราโยนพันลําที่เรามีลงท่อระบายน้ํา
‎แล้วก็กําจัดกัญชาของเราทั้งหมด
‎แต่พวกเขายังเรียกเราไป
‎และให้เราเอามือวางตรงรถสายตรวจ
‎"เรียงแถวแล้วเอามือวางที่กระโปรงรถ"
‎เราสามคนเลยยืนเรียงแถว ‎และเราเอามือวางไว้ที่รถสายตรวจ
‎ตํารวจเดินไปหาจอห์น โอไบรอันก่อน
‎และเขาเริ่มค้นตัว
‎เขาถามว่า "เธอชื่ออะไร"
‎เขาตอบว่า "จอห์นครับ"
‎จากนั้นเขาไปหาจอห์น แม็คนัตที
‎เริ่มค้นตัวเขา
‎เขาถามว่า "เธอชื่ออะไร"
‎เขาตอบว่า "จอห์นครับ"
‎จากนั้นเขามาที่ผม
‎ก่อนที่เขาจะค้นตัว
‎เขาขยับเข้ามาใกล้และกระซิบตรงหูผม
‎"เธอคงไม่ได้ชื่อจอห์นนะ"
‎"แถวนี้เรียกผมว่าเบบี้เจครับ"
‎สิ่งหนึ่งที่คุณทําตอนบําบัด ‎คุณนั่งอยู่กับที่ปรึกษา
‎และคุณเปิดดูโทรศัพท์ของคุณ
‎และหลายครั้ง ‎พวกเขาจะให้คุณลบและบล็อก
‎หมายเลขโทรศัพท์ของคนขายยา ‎หรือคนที่มีอิทธิพลแย่ๆ
‎ในบางกรณี คุณติดต่อคนเหล่านั้นก่อน
‎และคุณบอกพวกเขา ‎"นี่ ผมจะลบเบอร์และบล็อกคุณ"
‎เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่พยายามติดต่อคุณทีหลัง
‎มันเรียกว่าการตัดขาดกับคนขายยา
‎วันหนึ่งผมทําเรื่องนี้ ‎ผมนั่งอยู่กับที่ปรึกษาของผม
‎ผมเปิดดูโทรศัพท์ของผม
‎ผมกดเบอร์อาร์วิน คนขายยาหลักของผมก่อน
‎ผมส่งข้อความหาเขาและบอกว่า
‎"นี่ ผมจะลบและบล็อกเบอร์คุณนะ
‎ผมจะไม่ซื้อยาจากคุณอีก
‎ตอนนี้ผมเลิกยาแล้ว"
‎จากนั้นผมไม่รู้ว่าจะจบข้อความยังไง
‎ผมเลยบอกว่า "แต่ขอบคุณสําหรับ...
‎ความเป็นมืออาชีพ ‎ที่สร้างแรงบันดาลใจของคุณมาหลายปี
‎และหลายคืนมืดมิดที่สว่างสดใสขึ้น"
‎ผมส่งข้อความนั้น
‎ก่อนที่ผมจะลบและบล็อกเบอร์เขา ‎อาร์วินส่งข้อความกลับมา
‎เขาบอกว่า ‎"นี่ ผมภูมิใจในตัวคุณนะที่เลิกยาแล้ว"
‎จากนั้นเขาส่งมาว่า
‎"ผมแค่ซื้อยามาขายคุณ
‎เพราะผมเป็นห่วงคุณ
‎และผมไม่อยากให้คุณได้ยาแย่ๆ จากข้างถนน"
‎ผมรู้
‎และผมตัดขาดความสัมพันธ์กับคนนี้เนี่ยนะ
‎ตอนนี้ผมเลยลบเบอร์เขาไม่ได้แล้ว ‎ผมส่งข้อความกลับไปหาเขา
‎ผมบอกว่า "คุณน่ารักมาก"
‎ผมถาม "คุณแค่ซื้อยาเพื่อมาขายให้ผมเหรอ"
‎เขาตอบว่า "ใช่"
‎ผมบอก "คุณขายยาให้คนอื่นด้วยไหม"
‎เขาตอบว่า "ไม่"
‎จากนั้นผมถาม ‎"นี่ อาจจะแปลกที่ถามตอนนี้
‎แต่คุณเป็นพ่อค้ายาหรือเปล่า"
‎เขาตอบว่า ‎"เปล่า ผมเป็นช่างสี เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว"
‎บอสตัน จนถึงทุกวันนี้
‎ผมไม่รู้ว่าผมรู้จักคนคนนี้ได้ยังไง
‎ผมเลยส่งข้อความกลับไปหาเขา
‎ผมบอกว่า
‎"มันเป็นไปได้ยังไง...
‎ที่คุณขายยาให้ผม"
‎และเขาตอบกลับ
‎"ไม่รู้สิ คุณถามจะซื้อตลอด"
‎ผมชอบเรื่องนั้น
‎เพราะมีเรื่องราวพ่อค้ายามากมาย
‎ที่เปลี่ยนคนบริสุทธิ์ให้กลายเป็นคนติดยา
‎ผมอาจเป็นคนติดยาคนแรก
‎ที่เปลี่ยนคนบริสุทธิ์
‎ให้กลายเป็นพ่อค้ายา
‎นั่นคือคํามั่นของวัน
‎ในสถานบําบัด เรานั่งล้อมวงเป็นกลุ่มบ่อยมาก
‎เราจะนั่งล้อมวงและแบ่งปันเรื่องราว
‎การกระทําที่เข้าตาจนที่สุดเพื่อให้ได้ยามา
‎และตอนนี้ผมจะเล่าเรื่องหนึ่งให้คุณฟัง
‎บอกบริบทเรื่องนี้หน่อย
‎ในเดือนมกราคม ปี 2020
‎ผมติดโคเคนหนักมาก
‎ผมอยากเลิก
‎แทนที่จะคุยกับที่ปรึกษาเรื่องยาเสพติด
‎หรือที่ปรึกษาสักคน
‎หรือนักบําบัดหรือหมอ ‎หรือจริงๆ แล้วคุยกับใครสักคนในชีวิต
‎ผมโทรหานักบัญชีของผม
‎ผมบอกว่า "นี่ ผมติดโคเคน
‎คุณต้องเลิกให้เงินผมได้แล้ว
‎อย่าเอาเงินสดให้ผม"
‎เขาคิดว่า "ตายแล้ว ‎นี่ไม่ใช่งานที่คิดไว้เลย"
‎ผมบอกว่า "วิธีเดียวที่คุณจะให้เงินสดผมได้ ‎คือถ้าผมส่งอีเมลถึงคุณและสําเนาถึงหมอผมด้วย
‎นั่นเป็นกฎใหม่"
‎ผมวางสาย
‎และผมโกรธเรื่องกฎข้อนี้ทันที
‎ผมคิดว่า "มันคือเงินของผม
‎ไอ้เวรนั่นอยากให้ฉันส่งอีเมลหามันกับหมอเหรอ"
‎ดังนั้นแทนที่จะหยิบโทรศัพท์และโทรกลับหาเขา
‎และบอกว่า "นี่ นั่นไม่ใช่กฎอีกแล้วนะ"
‎ซึ่งผมทําแบบนั้นได้เพราะผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‎และเขาทํางานให้ผม
‎แต่ผมกลับใช้เวลาหกเดือนต่อจากนั้น
‎วางแผนอันแยบยลต่างๆ ‎เพื่อขโมยเงินของตัวเอง
‎จากตัวเอง
‎เดือนสิงหาคม ปี 2020 ผมเมายามาก
‎ผมอยากเสพโคเคนสุดๆ
‎และผมคิดได้ว่า ‎ผมยังมีบัตรเครดิตใบหนึ่งที่ใช้งานได้
‎และผมตัดสินใจว่าผมจะซื้อนาฬิกาโรเล็กซ์
‎ด้วยบัตรเครดิตของผม
‎และเอามันไปจํานําแลกเงินสด
‎ห้านาทีหลังจากนั้น
‎ผมเก่งเรื่องดูบรรยากาศรอบตัว
‎ทุกคนทึ่งกับแผนนี้มาก
‎วันหนึ่งในเดือนสิงหาคม ปี 2020
‎ตอนที่อากาศข้างนอกประมาณ 38 องศา
‎ผมเดินเข้าไปในร้านโรเล็กซ์ ‎ตรงถนนแมดิสันอะเวนิวในแมนฮัตตัน
‎ผมเดินเข้าไป
‎ผู้ชายทุกคนที่อยู่ในร้านใส่สูททั้งนั้น
‎และพวกเขาพูดแบบว่า ‎"นาฬิกา... สวิตเซอร์แลนด์..."
‎พวกเขาขยับตัวเหมือนหุ่นยนต์สัตว์
‎ผมเดินเข้าไปในนั้น
‎ผมใส่กางเกงยีนส์สีอ่อนมาก ‎พับขาตรงข้อเท้าสองทบ
‎รองเท้าผ้าใบรีบอคสีขาว ‎ถุงเท้าสีขาว เสื้อยืดตัวยาวมากสีขาว
‎และหมวกเบสบอลสีขาว
‎ผมเคี้ยวหมากฝรั่งเลิกบุหรี่
‎ผมสะพายกระเป๋าเป้แจนสปอร์ต ‎สะพายเป้ไว้สูงเท่าที่จะสูงได้
‎ผมอายุ 38 ปี
‎ผมเดินเข้าไปในร้าน
‎และผมเดินไปที่ตู้โชว์สินค้าตู้แรกที่เห็น
‎ผมบอกว่า "เรือนนั้น สวัสดีครับ
‎เรือนนั้น ผมชอบนาฬิกาเรือนนั้น
‎ผมอยากได้นาฬิกาเรือนนั้นครับ"
‎พนักงานขายหันมา ‎เขาเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้พร้อมแล้ว
‎เหมือนเป็นนักมายากล
‎เขาทําท่า...
‎"ผมเห็นว่าคุณกําลังดูนาฬิกาโรสโกลด์อยู่
‎คุณอยากดูเครื่องจับเวลาชิ้นอื่นไหม"
‎ผมบอก "ไม่ๆ ผมไม่สนใจเครื่องจับเวลา
‎แค่นาฬิกา นั่นคือเรือนที่ผมอยากได้
‎ผมค้นข้อมูลมาแล้ว
‎ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน ‎ขอนาฬิกาให้ผมด้วยครับ"
‎เขาเปิดตู้โชว์ เขาหยิบนาฬิกาออกมา
‎นาฬิกาวางอยู่บนที่วางหนังกลับ
‎เขาบอกว่า "จะลองใส่ที่ข้อมือดูไหมครับ"
‎ผมบอก "ไม่มีเวลา ไม่จําเป็น
‎มันไม่ใช่สําหรับผม
‎เป็นของขวัญให้พี่ชายผม ‎และผมรู้จักข้อมือเขาดี
‎เราเป็นพี่น้องกัน คุณมองดู...
‎เราเคยนอนห้องเดียวกัน ผมเห็นข้อมือเขา
‎ผมเลยรู้ว่ามันจะพอดี"
‎เขาบอก "ของขวัญให้พี่ชายของคุณ
‎บอกผมหน่อยครับ ‎พี่ชายของคุณใส่แหวนแบบไหน"
‎ผมก็แบบ... "ว่าไงนะ"
‎นี่คือปริศนาอะไรเหรอ
‎นี่คือพิธีรับเข้าสมาคมคนขาวของเยลเหรอ
‎"หมายความว่ายังไง ‎ที่ว่าพี่ชายของผมใส่แหวนแบบไหน"
‎เขาบอก "คือ...
‎ถ้าพี่ชายคุณใส่แหวนสีทองหรือทองคําขาว
‎คุณอาจไม่อยากได้นาฬิกาโรสโกลด์
‎อย่างที่คุณอาจรู้แล้ว ‎คุณไม่ควรใส่โลหะแบบปนสีต่างๆ"
‎ผมบอก "ก่อนอื่นเลย ผมถูกดูหมิ่น ‎ที่คุณคิดว่าผมแค่อาจจะรู้เรื่องนั้น
‎ผมรู้เรื่องนั้นแน่ๆ รวมทั้งข้อเท็จจริงอื่นๆ
‎ผมไม่มีทางปน...
‎ผมไม่มีทางเอากระป๋องอะลูมิเนียม ‎ไปวางข้างกาต้มน้ํา
‎ผมไม่วางทรัมเป็ตข้างเครื่องทําความร้อน
‎จะว่าผมหัวโบราณก็ได้ ‎แต่ผมเชื่อเรื่องการแบ่งแยกแบบเคร่งครัด
‎คุณได้ยินผมแล้ว การแบ่งแยกโลหะในบ้าน
‎อย่างที่สอง พี่ชายผมไม่ใส่แหวน ‎และเขาไม่มีทางใส่
‎เขาไม่มีทางใส่ ‎พี่ชายผม เขาไม่มีนิ้ว
‎มือเขาเหลือแค่โคน
‎มือเขาเป็นโคน
‎ผมถึงได้ซื้อนาฬิกาให้เขา ‎คุณไม่เข้าใจเหรอ
‎นาฬิกาจะช่วยประดับโคนมือของเขา ‎ดังนั้นเวลาที่เขามองมา
‎ที่สิ่งแย่ๆ นี้ ‎เขาจะได้เห็นนาฬิกาแสนสวย
‎และเขาจะได้คิดถึง ‎ความมีน้ําใจของน้องชายของเขา
‎และไม่ใช่อุบัติเหตุเครื่องปั่น ‎ที่ทําให้เขาเสียนิ้วไป
‎ขายนาฬิกาให้ผมด้วยครับ"
‎พนักงานขายหยิบกล่องโรเล็กซ์สีเขียวออกมา ‎และเขาเปิดกล่อง เอานาฬิกาใส่เข้าไป
‎มีการ์ดกระดาษแข็งเล็กๆ อยู่ในกล่อง
‎เขาหยิบปากกาหมึกซึมออกมา ‎และเขาเขียนการ์ด
‎ซึ่งผมคิดว่าใช้เวลานานเกินไป
‎ผมคิดว่า "ให้ตายเถอะ ‎เขาเขียนจดหมายให้นาฬิกาหรือไง"
‎เขารู้ว่าผมจะเอามันไปจํานํา
‎เขาอยากใส่จดหมายไว้ในกล่อง ‎จะได้รู้ว่านาฬิกามาจากไหน
‎ทุกคนในร้านนี้ ‎รู้ว่าผมจะเอานาฬิกาเรือนนี้ไปจํานํา
‎พวกเขาคิดว่าผมไม่มีคุณค่า ‎แต่ไม่ใช่ ผมคือพระเจ้า
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
‎พนักงานขายหยิบริบบิ้นออกมา ‎และผมบอกว่า "ไม่ครับ ไม่ห่อของขวัญ"
‎เขาบอก "ผมนึกว่าคุณบอกว่านี่เป็นของขวัญ"
‎ผมบอก "ไม่ใช่ครับ แต่ผมและพี่ชาย ‎เราไม่ทําอะไรแบบนั้นกัน
‎เราไม่ใช่พวกชอบอะไรหรูหรา ‎ผมจะวิ่งผ่านบ้านเขา
‎ผมจะโยนนาฬิกานี้ลอยไป
‎เขาจะเอาโคนมือของเขารับไว้
‎ผมจะโผล่ไปพร้อมริบบิ้นใหญ่โตไม่ได้หรอก
‎แล้วพี่ชายผมจะแกะริบบิ้นยังไง ‎ผมบอกความลับกับคุณไปนะ
‎ผมบอกความลับคุณเรื่องอาการเขา ‎และตอนคุณจะมาทํา...
‎คุณจะให้เขาทํายังไง ‎ใช้ฟันแกะห่อของขวัญเหรอ
‎ขายนาฬิกาให้ผม มันสําหรับโคเคน"
‎เขาเอาบัตรเครดิตผมไป เขารูดบัตร
‎เขาคืนบัตรให้ผม เขาเอาถุงโรเล็กซ์ออกมา
‎ผมหันกระเป๋าเป้แจนสปอร์ตของผมมา ‎เปิด และรูดซิปออก
‎ผมบอก "ไม่ต้องครับ"
‎เขาเอากล่องนาฬิกาใส่ในเป้ของผม
‎ผมรูดซิป ก่อนที่ผม ‎จะเดินออกจากประตูร้านด้วยซ้ํา
‎ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาและผมเปิดกูเกิล
‎'ที่ขายนาฬิกาในนิวยอร์กซิตี้ตอนนี้'
‎ที่ที่ชื่อ 'ขายนาฬิกาของคุณตอนนี้ ‎เอ็นวายซี' โผล่มา
‎ผมคิดว่า "ในที่สุดเมืองนี้ก็มีคนเข้าใจผม"
‎ผมโทรหาที่ร้านและผมบอกว่า
‎"ฮัลโหล ครับ ผมอยากขาย ‎นาฬิกาโรเล็กซ์ วันนี้ผมเข้าไปได้ไหม"
‎ผู้ชายบอกว่า "ครับ คุณอยากเข้ามากี่โมง"
‎ผมบอก "ผมอยู่ห่างจากร้านคุณสองนาที ‎และผมจะวิ่งไปที่ร้านคุณ
‎ผมจะไปถึงที่นั่นในหนึ่งนาที"
‎และเขาบอก "โอเค ‎ผมมากินข้าวเที่ยงฝั่งตรงข้าม
‎ผมจะเริ่มวิ่งเหมือนกัน"
‎ตอนนี้ทั้งเขาและผมวิ่งในถนนสาย 47
‎กระเป๋าเป้ผมเหวี่ยงไปซ้ายขวา
‎เหมือนหน้าอกใหญ่ๆ ของหญิงชรา
‎ตอนที่เธอกระโดดขึ้นลง ‎ในช่วงเกมทายราคาในรายการทีวี
‎เราไปที่ร้านของเขา ‎มันอยู่เหนือร้านขายเพชรขนาดใหญ่
‎แต่ออฟฟิศของเขาอยู่ชั้นบน ‎เราเลยขึ้นไปชั้นบน
‎เขาปลดล็อกประตูกระจกกันกระสุนสองบานให้ผม
‎คุณเคยดูหนังเรื่องเพชรซ่อนเหลี่ยม
‎เราเข้าไปออฟฟิศของเขา ‎และเรานั่งลง และทีนี้ผมต้องเปลี่ยนโหมด
‎เพราะว่า ใช่ ผมทําตัวบ้าระห่ําทั้งเช้า
‎แต่ตอนนี้ผมกําลังจะขายนาฬิกา
‎ผมจะทําว่าอยากขายจนตัวสั่นไม่ได้
‎ผมต้องการราคาที่เหมาะสม
‎ผมเลยต้องใจเย็น
‎ผมเลยวางกระเป๋าเป้ลงอย่างช้าๆ
‎เผยให้เห็นรอยเหงื่อตรงสายกระเป๋า ‎และตรงหลังอย่างงดงาม
‎เขาเสนอน้ําให้ผมดื่ม ซึ่งผมปฏิเสธทันที
‎แม้ว่าริมฝีปากของผมจะติดกับฟัน
‎ผมบอกว่า "สวัสดีครับ ‎ผมมีนาฬิกาสวยๆ มาขาย
‎ผมไม่ได้รีบร้อนจะขาย
‎นาฬิกาเรือนนี้อยู่กับผมหลายปีแล้ว
‎ผมไม่เคยใส่เลย มันเลยสภาพดีมาก"
‎เขาถาม "คุณได้นาฬิกาเรือนนี้ ‎มาหลายปีแล้วเหรอ"
‎ผมบอก "ถูกต้องแล้ว"
‎เขาถาม "ทําไมคุณไม่ใส่มันล่ะ"
‎ผมบอก "ผมก็อยากใส่นาฬิกาเรือนนี้
‎แต่ว่าผมใส่แหวน...
‎แหวนทองและแหวนเงิน
‎และอย่างที่เราทั้งคู่รู้...
‎เราต้องไม่บดโลหะ"
‎เขาเปิดกล่องโรเล็กซ์ ‎เขาดูข้างใน เขาดูที่การ์ดใบเล็กๆ
‎ที่พนักงานขายเขียนด้วยปากกาหมึกซึม
‎เขาดูที่การ์ด เขามองผม เขาดูที่การ์ด
‎เขาถาม "คุณได้นาฬิกานี้มาหลายปีแล้วใช่ไหม"
‎ผมบอกว่า "อือ"
‎เขาบอก "นี่คือวันที่วันนี้"
‎และผมบอกว่า "ใช่แล้ว"
‎และผมจ้องเขา...
‎ด้วยเสน่ห์และความน่าดึงดูด ‎ที่มีเหลือในร่างเมายาของผม
‎หวังว่าผมจะสามารถเบี่ยงเบนตรรกะ
‎ที่จะทําให้ทั้งสองอย่างเป็นจริงพร้อมกันได้
‎ผมได้นาฬิกานี้มาหลายปีแล้ว
‎และนั่นคือวันที่วันนี้
‎ณ จุดนี้ เขารู้แล้วว่า ‎เขาถือไพ่เหนือกว่าในการเจรจา
‎ผมซื้อนาฬิกาเรือนนั้นมา ‎ในราคา 12,000 ดอลลาร์
‎ก่อนที่คุณจะเสียสติ
‎อย่าลืมว่ามูลค่าของนาฬิกาลดลง...
‎ในไม่กี่วินาทีที่คุณออกจากร้าน
‎ผมซื้อนาฬิกาในราคา 12,000 ดอลลาร์
‎เขาบอก "5,000" ผมบอกว่า "ไม่"
‎เขาบอก "6,000" ผมบอก "โอเค"
‎ผมรู้สึกว่าคุณตัดสินผม
‎คุณคิดว่าผมโง่พอควร
‎ขอผมถามคุณอย่างนี้
‎ทําไมคุณไม่ลองบอกวิธีที่ดีกว่านี้
‎ที่จะหาเงินได้ 6,000 ดอลลาร์
‎ในห้านาที...
‎ด้วยการใช้เงินแค่... 12,000 ดอลลาร์
‎และ...
‎ขณะที่คุณคิดประมวลและไตร่ตรองว่าเรื่องนี้
‎ช่างน่าขยะแขยง ‎เปล่าประโยชน์ และไม่น่าเป็นไปได้
‎แค่อย่าลืมว่า
‎นั่นเป็นเรื่องเดียวที่ผมยินดีเล่าให้คุณฟัง
‎การเป็นคนติดยาที่กําลังพักฟื้นเป็นเรื่องแปลก
‎มันแปลกที่เคยเป็นคนติดยา ‎แต่อย่างน้อยตอนนั้นผมก็เสพยา
‎บางครั้งมันแปลก แบบว่าผมโอเคดี
‎แต่พอผมอยู่ตามลําพัง ‎ผมอยู่กับคนที่พยายามฆ่าผม
‎บางครั้งผมเดินผ่านกระจก ‎ผมคิดว่า "ไอ้เวรนั่นอีกแล้ว ให้ตายสิ"
‎บางครั้งนั่นเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างน่ากลัว
‎แต่ก็เป็นความรู้สึกดี
‎บางครั้งมันทําให้ผมมั่นใจแบบแปลกๆ
‎เพราะว่าผมเคยใส่ใจ ‎ว่าทุกคนคิดยังไงกับผม
‎มากๆ เลย นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมใส่ใจ
‎สิ่งเดียวที่ผมใส่ใจคือว่าผู้คนคิดยังไงกับผม
‎และผมไม่สนอีกแล้ว
‎และผมไม่สนเพราะผมบอกได้จริงๆ ว่า ‎สิ่งที่ใครบางคนจะทํากับผม
‎มันแย่กว่าสิ่งที่ผมจะทํากับตัวเองเหรอ
‎อะไร คุณจะแบนจอห์น มูเลนีย์เหรอ
‎ผมจะฆ่าเขา
‎ผมเกือบทําไปแล้ว
‎ผมอยู่ในพิพิธภัณฑ์ในดีทรอยต์กับลูกชายของผม
‎ผมเข็นลูกผมที่อยู่ในรถเข็นเด็กในห้องใหญ่
‎ที่แสดงผลงานของดิเอโก ริเวราตรงผนัง
‎และผมกําลังอธิบายให้มัลคอล์ม ลูกชายผมฟัง ‎ตอนนั้นเขาอายุเก้าเดือน
‎ว่าดิเอโก ริเวรายอดเยี่ยมมาก ‎แต่เขาเป็นคอมมิวนิสต์
‎และมัลคอล์มก็แค่ส่งจูบให้สิ่งไม่มีชีวิต
‎และทําตาขวางขณะอึใส่ผ้าอ้อม
‎ผมไม่เคยออกไปข้างนอกกับเขาและต้อง ‎เปลี่ยนผ้าอ้อมคนเดียวในที่สาธารณะมาก่อน
‎ผมเลยไปหาเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์และบอกว่า
‎"มีที่ให้ผมเปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กที่ไหนบ้าง"
‎และเธอบอกว่า "ค่ะ ห้องน้ําชายก็ได้ค่ะ"
‎ผมบอก "โอเค" และเข็นเขาไปในห้องน้ําชาย
‎ผมเดินเข้าไปในนั้นและผมมองผนัง
‎"สวัสดี เพื่อนเก่า"
‎ตอนนี้ชีวิตผมอยู่ในจุดที่ดีขึ้นมากแล้ว
‎แต่... ถ้าผมรู้สึกว่าผมต้องการสิ่งย้ําเตือนความจํา
‎ขอบคุณมากครับ
‎ว่าสิ่งต่างๆ เคยแย่แค่ไหน
‎โชคดีที่ผมมีสิ่งนี้
‎นี่คือบทสัมภาษณ์ของผมในนิตยสารจีคิว
‎ที่ผมจําไม่ได้เลยว่าเคยทําไป
‎คุณเคยคุยอะไรตอนเมายา ‎แบบที่วันต่อมาคุณจําอะไรไม่ได้ไหม
‎บทสนทนานี้ยาวไหม
‎ผมให้สัมภาษณ์วันที่ 15 ธันวาคม 2020
‎ผมเข้าบําบัดวันที่ 18 ธันวาคม
‎ดังนั้นมันแย่ที่เป็นก่อนหน้า
‎ผมว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ‎นักข่าวโทรมาหาผมและเขาบอกว่า
‎"นี่ ผมอยากสัมภาษณ์คุณ" ‎และผมเสพโคเคนเยอะมาก
‎และผมไม่รู้ว่าคุณรู้ไหมว่าโคเคนออกฤทธิ์ยังไง
‎แต่นั่นคือข่าวดี
‎ดังนั้นผมอยากเล่าส่วนเด็ดๆ จากบทสัมภาษณ์นี้
‎ที่ผมจําไม่ได้เลยว่าพูดอะไร
‎เริ่มต้นด้วยบทนําที่บอกว่า
‎"จีคิวสัมภาษณ์นักแสดงตลกทางโทรศัพท์ ‎ในประเด็นต่างๆ หลากหลาย"
‎คําถามแรก ‎"จีคิว - วันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง"
‎"มูเลนีย์ - ผมเดินผ่านตึกที่
‎ว่ากันว่าเป็นตึกที่หลอนที่สุดในนิวยอร์กซิตี้"
‎"จีคิว - อ้อ"
‎"มันอยู่ที่ไหน"
‎"มูเลนีย์ - มันคือร้านขายเครื่องดูดฝุ่น
‎มันอยู่ถนนสาย 14 ระหว่างถนนสายห้าตัดสายหก ‎และมันเคยเป็นบ้านพักมาก่อน
‎ตายแล้ว เห็นว่ามีผีสิงจริง
‎และผมพูดถึงแบบ ‎หลอนแบบหนังวิญญาณขังสยอง"
‎"จีคิว - โอเค
‎คุณรู้สึกได้ถึงบรรยากาศสบายๆ หรือแย่ๆ"
‎"มูเลนีย์ - มันไม่ทําให้ผมรู้สึกแย่อีกแล้ว
‎ผมว่าครั้งแรกที่ผมเดินผ่าน ผมรู้ว่ามันคืออะไร
‎บางทีผมอาจแกล้งทําว่ารู้สึกแย่"
‎อะไรเนี่ย
‎เขาหมายถึงอะไรได้
‎อีกอย่าง พวกเขามีบรรณาธิการ ‎พวกเขาน่าจะช่วยผมหน่อย
‎"ผมว่าครั้งแรกที่ผมเดินผ่าน ผมรู้ว่ามันคืออะไร
‎บางทีผมอาจแกล้งทําว่ารู้สึกแย่
‎แม้ว่าผมจะเคยเดินผ่าน ‎บ้านที่มีผีสิงในลอสแอนเจลิสครั้งหนึ่ง
‎ผมไม่รู้ว่ามันมีผีสิง
‎ผมแค่แบบว่าบ้านนี้คืออะไร
‎และจากนั้นช้าๆ ผมคิดว่าไม่ ผมไม่ชอบบ้านหลังนี้
‎ผมจะเดินไปจากตรงนี้กับสุนัขของผม
‎และจากนั้นผมได้รู้ว่ามันเรียกว่า ‎บ้านฆาตกรรมแห่งลอสเฟลิซ
‎จากนั้นผมรู้ว่ามันมีประวัติที่เลวร้าย
‎ใช่ นั่นคือครั้งเดียวที่จู่ๆ ผมรู้สึกถึง
‎ความน่าขนลุกของผีปอบและผีสางจริงๆ
‎และได้รับการพิสูจน์ว่าคือเรื่องจริง"
‎ไม่
‎ไม่มีการถามคําถามอื่นอีกในช่วงนั้น
‎ผมยังตอบคําถามนั่นอยู่
‎"วันนี้คุณทําอะไร"
‎และผมชอบจริงๆ ที่ผมใช้คําว่า "ผีปอบ"
‎เมื่อไหร่ที่คุณจะได้พูดคํานั้น
‎คําถามต่อไป "จีคิว -
‎ผมอยากคุยกับคุณ ‎เรื่องงานสร้างสรรค์ของคุณในปีนี้
‎เพราะช่วงนี้ของปีที่แล้ว
‎คุณมีผลงานเรื่องเดอะแซ็คลันช์บันช์
‎ซึ่งถือเป็นผลงานที่เสี่ยงชิ้นหนึ่ง ‎และมันได้ผลดีมาก
‎ปีนี้กระบวนการความคิดสร้างสรรค์ ‎ส่งผลกับคุณยังไงบ้าง"
‎"มูเลนีย์ - ถ้าคุณได้ยินเสียงช้อนหล่น
‎เพราะผมกินซีเรียลฟรุตลูปส์อยู่"
‎สุดยอด
‎สุดยอดคําตอบ...
‎กับทุกคําถามในชีวิต
‎บอกและระบุทุกเสียงที่ดังในห้อง
‎มันดูไม่วิตกจริตเลย
‎คําถามต่อไป
‎"นิตยสารจีคิว - ผมดูคุณในรายการ ‎เลทไนท์วิธเซธ เมเยอร์สและผมสงสัย
‎คุณอยากมีรายการทอล์คโชว์ของตัวเองไหม"
‎"มูเลนีย์ - โอเค คือ...
‎ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง"
‎มาหยุดและชื่นชมกับประโยคนั้นแป๊บนึง
‎"ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง"
‎"ที่บอกว่าคิดคือผมหมายถึง ‎ผมคิดเองของผมในห้องคนเดียว
‎ความคิดแรกคือการสัมภาษณ์ ‎คนที่ทําสิ่งที่ผมสนใจ
‎และผมไม่ได้หมายถึงผมลงพื้นที่ ‎และผมไปดูพวกเขาทํางาน
‎ไม่ครับ มันจะเป็นฉากรายการทอล์คโชว์
‎และพวกเขาจะมาในรายการ ‎และจะมีวงดนตรีและอะไรแบบนั้น"
‎โอเค มาหยุดตรงนั้น
‎แค่สรุปกัน
‎"ผมเคยคิดเรื่องทอล์คโชว์ไว้สองอย่าง
‎และหนึ่งในนั้นคือรายการทอล์คโชว์"
‎"และอีกหนึ่งความคิดคือการมีรายการ ‎และเชิญเฉพาะผู้สูงอายุ
‎ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้ผมจะไม่ทําเพราะความเสี่ยง
‎แต่ผมแค่คิดว่ามันคงดีมากที่ได้คุยกับคนแก่
‎โดยเฉพาะถ้าพวกเขาสบายใจ
‎ที่จะพูดคุยเรื่องบั้นปลายชีวิตของตัวเอง"
‎คําถามต่อไป
‎"จีคิว - พูดถึงโทรทัศน์
‎คุณเคยมีซีรีส์ซิตคอมที่ไม่ได้ผล ‎แต่นั่นก็ผ่านมานานมากแล้ว
‎เราอยู่ในยุคที่ช่องต่างๆ ‎และบริการวิดีโอสตรีมมิ่งเหล่านี้
‎ให้พื้นที่ผู้สร้างสรรค์ทํารายการ ‎ที่พวกเขาต้องการมากกว่าเดิม
‎ถ้าอย่างนั้น คุณอยากลองอีกทีไหม"
‎"มูเลนีย์ - คุณพูดถึงซิตคอมที่มีผู้ชมดูสดๆ ‎และใช้กล้องหลายตัว
‎อย่างที่ผมเคยทําใช่ไหม"
‎"จีคิว - ไม่ครับ
‎ไม่จําเป็นต้องแบบนั้น"
‎"มูเลนีย์ - ผมจะทํารายการแบบที่เคยทําเป๊ะๆ
‎และสิ่งเดียวที่ผมจะเปลี่ยนคือผู้ชม"
‎และมันจบแบบนี้
‎"จีคิว - ผมว่าประเด็นที่เราพูดถึง ‎ในการคุยกันครั้งนี้
‎คือมีความคิดต่างๆ มากมายในหัวคุณ
‎ที่คุณควรทําให้มันเกิดขึ้นจริง"
‎"มูเลนีย์ - ถ้านั่นคือสิ่งที่ผู้คน ‎ได้ไปจากบทสัมภาษณ์นี้ ผมคงตื่นเต้นเลย"
‎"จีคิว - โอเค
‎ผมจะวางสายแล้ว
‎ผมไม่อยากรบกวนเวลากินฟรุตลูปส์ของคุณอีก"
‎"มูเลนีย์ - คุณพูดเรื่องอะไร
‎มันหมดไปนานแล้ว"
‎ราตรีสวัสดิ์ บอสตัน ‎ขอบคุณมากๆ จริงๆ ครับ
‎(ขอบคุณ)
‎(คุณช่วยชีวิตผมไว้)
‎คําบรรยายโดย ลลวรรณ, พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ